- In lief en leed
- Ouderavond
- Puntenkaart
- Rapporten
- Nachtmis
- Thema-avond: de "No Blame Method"
- Kerstpakketten minderbedeelden
- (C)Roescontrole
- Maandkalender
Printvriendelijke versie

De wijzen uit het Oosten
zij hadden een ster gezien
ze hebben verlaten wat ze wisten
ze zijn op weg gegaan

De herders uit de dorpen
zij hebben het Kind gezien
ze hebben gegeven wat ze hadden
hun ogen zijn opengegaan

Misschien ben ik die wijze
aan het eigen-alles-weten, én

Misschien ben ik die herder
vereenzaamd aan de rand
ziek, zondig, verlopen of verhard

Heer van het licht
eeuwig vuur, ochtendgloren
kinderogen
wil mij in het duister nog
verhoren.

Laat Uw licht mij vinden
en de weg mij wijzen.
Doe ons
tot vrede en vreugde verrijzen.

Wij vernamen het overlijden van
Martha Caers, grootmoeder van Niels Peeters (1B).
Onze oprechte deelneming aan de familie.

Op 29 november werd Ax geboren, eerste kindje van oud-leerlinge Bo Leys (promotie 2003) en Nick Truyens. Van harte proficiat. Veel geluk samen.

OUDERAVOND

Op de achterkant van de puntenkaart voor het tweede trimester staan weer enkele vragen die uw zoon of dochter uitnodigen tot nadenken over de studie. Hoe is die tot nu toe verlopen? En vooral: wat moet zeker beter de komende maanden?

Zuchtend trok Jef de deur achter zich dicht. Hoewel zijn knie hem weer parten speelde, wou hij de anderhalve kilometer naar de kerk toch te voet doen. Ook al was de nachtmis ondertussen een avondmis geworden, dit bleef een herinneringstocht. Vroeger gingen ze altijd samen, met z’n drietjes. Sofietje vond het fantastisch, alleen al omdat ze zo laat mocht opblijven. Met alle lichtjes aan de huizen, en zeker als er sneeuw lag, was het extra feestelijk. Nu Jef alleen moest gaan, was de magie grotendeels weg.

De kerk was opnieuw mooi versierd. Bij de kerststal stonden elk jaar meer figuren. Nu hadden de drie koningen een kameel gekregen. Die was er voor het eerst, dacht Jef. Mensen waren er weer minder. Vroeger zat de kerk altijd tjokvol; er stonden toen heel wat mensen recht, tot op het oksaal toe.

Jef keek uit naar de homilie van de pastoor. Die vertelde elk jaar een origineel verhaal voor Kerstmis. Deze keer ging het over de werklui van de gemeente die de kerststal hadden opgebouwd. Toen ze de beelden wilden plaatsen, bleek dat ze Jezus niet mee hadden. Ze moesten helemaal terug naar de gemeentelijke opslagplaats, waar een lange zoektocht naar het beeldje begon. Pater Leo kon het grappig vertellen. Aan het eind van zijn verhaal werd hij ernstig. “Zijn wij in ons leven het Kind ook niet uit het oog verloren?” vroeg hij zijn parochianen. “Leven velen tegenwoordig niet alsof er geen God of gebod bestaat? Geven wij met Kerstmis het Kind Jezus nog een plaats, of zijn alleen de cadeaus onder de boom belangrijk?”

Stiekem trok Jef z’n zakdoek uit z’n jas en deed alsof hij zijn neus moest snuiten. Hij wou niet dat iemand zijn tranen zag. Hoe zou hij zijn kind kunnen vergeten? Zijn enige dochter, Sofie. Na de dood van Lena was het compleet mis gegaan. Leven deed te veel pijn; de verdoving van de drank duurde altijd te kort. Het lukte hem niet om Lena te vergeten.

Eigenlijk niet verwonderlijk dat Sofie zijn dronkemansbuien, de harde woorden niet meer had kunnen verdragen. Hij moest het toegeven, soms ook harde slagen. Op een dag had ze na de zoveelste ruzie een valies gepakt en was vertrokken. Sindsdien had ze niets meer van zich laten horen. Dat was nu al zeven jaar geleden. Geen brief, zelfs geen kaart met Kerstmis.

Hij was er helemaal van ondersteboven, nog altijd. Sofie was zijn oogappel. Maar wat hij ook geprobeerd had, Sofie weigerde elk contact. Al haar vriendinnen had hij gesmeekt om hem haar adres te geven; hij had hen geld geboden, dronk geen druppel alcohol meer. Maar niets had geholpen. Geen adres, geen telefoonnummer, niets. Zij vertelden hem dat Sofie veilig was en het goed stelde, maar dat ze niets meer met hem te maken wilde hebben. Ze woonde ondertussen samen met een vriend, maar hij wist niet eens of dat nog ergens in de Kempen was. Kon hij zijn kind maar weervinden. Daar zou hij al zijn mirre en goud voor geven.
Van de wierook begonnen verschillende mensen te hoesten. Zo viel het niet op dat Jef een krop in de keel kreeg toen Jezus in de kribbe werd gelegd. Was dat niet het kleinzoontje van de buren die het beeldje naar de pastoor mocht brengen? Na de consecratie schuifelde Jef mee aan voor de communie. Het koor zong nog een laatste Susa Nina na de zegen en toen was de mis gedaan. Achter in de kerk gaf pater Leo de parochianen nog een hand en als aandenken kreeg iedereen een witte kerstbal mee waarop een kind getekend was.
De klokken luidden nog volop toen Jef als een van de laatste misgangers naar buiten stapte. Vele mensen waren al vertrokken, maar rond de verlichte kerstboom stonden nog enkele groepjes te praten. Er werd ook duchtig gezoend. Hoe lang was het geleden dat hij nog …

Opeens stapte van achter een auto iemand op hem toe… Onwillekeurig deed Jef een stap achteruit. Een jonge vrouw. Nee, dit kan toch niet. Sofie? Hij had al zo dikwijls gedacht dat hij haar ergens zag. Telkens was het iemand geweest die wel een beetje op haar leek, maar nooit was het zijn Sofie.
“Dag pa. Je deed niet open. Toen dacht ik eraan dat het kerstavond was en dat je misschien wel hier was. Kan ik vannacht thuis slapen? Ik heb je veel te vertellen. Kun je me vergeven?”

Secondenlang kon Jef geen woord uitbrengen. Toen stapte hij op zijn dochter toe en nam haar sprakeloos in zijn armen. Zijn tranen vielen op haar sjofele jas. Zijn benen trilden. Na enige tijd probeerde Sofie zich los te maken. Dan zag Jef dat Sofie niet meer alleen was. Een meisje van een jaar of vijf, zes trok aan haar mouw. Naast haar stond een oud valies.
“Pa. Dit is Marie. Ze wil graag haar bompa leren kennen.”

Het begon zachtjes te sneeuwen.
Langs de baan liepen een man, een jonge vrouw met een valies en een kind, anderhalve kilometer, naar huis.
Het was Kerstmis 2011, een dag die ze nooit nog zouden vergeten.                                       

(Paul Helsen, december 2011)

Een mooie novemberavond op een boogscheut van De Kuub... Sint-Victor in avondtooi. We betreden het muzieklokaal van meneer Anthonissen. Op het programma staat een voorstelling met maatschappelijk relevant karakter. We voelen ons zeer welkom.

Kinderen pesten en worden gepest. Volwassenen pesten en worden gepest. Pesten is van alle tijden en van alle leeftijden. Wat doen we eraan? Wat kunnen we eraan doen?

In de eerste plaats werkt Sint-Victor aan een positief klimaat op school. Leerlingen waar je op een positieve manier mee omgaat, ontwikkelen een positief zelfbeeld en stellen zelf positief gedrag.
Sint-Victor kan geen garantie bieden dat de school volledig pestvrij is, maar er is wel aandacht voor het fenomeen.
Zodra de school op de hoogte is, zal ze actie ondernemen om het pestgedrag te doen ophouden. De gehanteerde methode heet “No Blame Method” of “Support Group Method” en mist in 90% van de gevallen zijn uitwerking niet.

De methode steunt op drie pijlers:

• Het pestgedrag moet stoppen
• Iedereen is verantwoordelijk
• Uiteindelijk wordt niemand gestraft

"Hoezo niemand gestraft? Hoezo iedereen verantwoordelijk?", hoor ik u denken.
Het pestgedrag is niet alleen een zaak van pester en gepeste, maar bestaat en blijft voortbestaan door het niet-reageren van de groep die getuige is van de feiten. Zodra die groep het pestgedrag afkeurt, ziet de pester zijn invloed over de groep afnemen; vermeende meelopers kiezen partij voor het slachtoffer en niet voor hem! Zo verandert de groep meelopers in een steungroep voor het slachtoffer.

Heel belangrijk hierbij is dat de school op de hoogte is van de feiten. Het ontbreken van strafmaatregelen maakt het voor de gepeste makkelijker om de school in te lichten. Hij/zij hoeft niet te vrezen om “teruggepakt” te worden voor het melden (“klikken”).

Eerstejaars krijgen uitgebreid uitleg over de werking van het antipestbeleid. De pesticide werkgroep werkt nu ook aan een toelichtingsprogramma voor instromers in hogere jaren.

Met dank aan het pesticideteam van Sint-Victor dat zeer creatief en gedreven te werk ging bij haar presentatie. Voor het goede doel pestten ze zelfs een collega uit eigen team. Toen dat weinig of geen reactie losweekte bij het publiek, toonde meneer Anthonissen zijn ware aard en liet de tergend trage tik van zijn metronoom op ons los. Enig gefrons en vaag gemompel in de rangen, ... maar bescheidenheid siert de Belg.
Wat kunnen wij Belgen leren van onze noorderburen? Spreek vrijuit in prangende situaties, lucht je hart, kom op voor rechtvaardigheid. Dankzij deze vaardigheden liggen de zelfmoordcijfers in Nederland een pak lager dan in België.
Nu Kerstmis en Nieuwjaar in aantocht zijn en u wellicht op cadeautjesjacht bent, hebben we voor u nog enkele bijzondere interessante uitgaven aan te prijzen:
Peter Adriaenssens:  Laat ze niet schieten! Geef de grens een plaats in het leven van jongeren (Uitgeverij Lannoo, ISBN 978-90-209-9091-1)
George Robinson en Barbara Maines:  Een schreeuw om hulp De ‘No Blame’–aanpak bij pesten (Bakermat uitgevers, ISBN 90 5461 343 2)
Nel Broothaerts: Het lespakket ‘Stop Cyberpesten’ (Child focus-Vlaamse overheid)
Jan De Smet en Arne Van Dongen: liedjestekst 'Pesten is een pest' uit het album 'Steek je vinger in de lucht' (Uitgeverij Lannoo, ISBN 90 209 6097 0 NUR 062)

Wij wensen u allen heel fijne kerstdagen,
dagen die vrede, vriendschap en vreugde dragen
 en een fantastisch, mooi, gezond, gezellig en schitterend 2012.

Van harte,
namens de Ouderraad,